Wat de Volkswagen Golf voor de Duitse en misschien zelfs de hele Europese auto-industrie is, dat is de Toyota Corolla voor de Japanse en bij uitbreiding zowat de hele internationale autohandel. Juist ja, dé klassieker. Omdat we vermoeden dat er een heuse Corolla-revolutie op komst is, blikken we vooraf graag nog eens terug.
Na twaalf generaties van eerder brave en vooral ook heel betrouwbare compacte middenklassers, lijken ze bij Toyota nu echt wel klaar voor een totaal nieuwe aanpak. Op het autosalon van Tokio werd in oktober van vorig jaar de Corolla Concept voorgesteld, een auto die qua design, qua technologie en dus ook qua filosofie echt wel voor een soort revolutie lijkt te gaan zorgen. Dat verhaal zal binnenkort natuurlijk een pak concreter worden, in de retroverhalen op Auto-info.be kijken we natuurlijk vooral… achteruit.
Allang voorbij de Kever
Sinds de Corolla in 1997 de Kever passeerde, is het de meest verkochte auto uit de hele autogeschiedenis. De mijlpaal van 50 miljoen Corolla’s werd in 2021 bereikt en zelfs in ondertussen toch echte SUV-tijden is hij nog altijd goed voor een plaatsje in de top 10. En toch lijken we hem al wel eens uit het oog te verliezen. Inderdaad, de Cross-variant scoort hier vandaag natuurlijk beter en voor het versterken of zelfs nog maar in stand houden van een hip of sportief imago staan er in de huidige Toyota-catalogus zeker ook meer geschikte modelletjes dan de Corolla. Maar dat doet geen afbreuk aan de heel rijke geschiedenis en de vele verdiensten van de auto, die misschien wel meer dan gelijk welke andere wagen heeft bijgedragen aan de reputatie van degelijkheid en betrouwbaarheid die de Japanse auto-industrie toch heeft verworven.
‘Kleine’ kroon
De eerste generatie met de interne codenaam E10 werd in 1966 gelanceerd. De voornaam Corolla, een Latijns woord voor kleine kroon of krans, moest de familieband met de grotere en reeds in 1955 geïntroduceerde Toyota Crown duidelijk maken. Hij wordt vandaag dus nog altijd gebruikt, al was de hatchbackversie van 2006 tot 2018 wel een tijdje ontrouw door onder meer in Europa de naam Auris te dragen. Maar daarover verder meer.
Grote keuze
De E10 was al snel na zijn commerciële start beschikbaar met verschillende koetswerken, net als de op zowat hetzelfde moment gelanceerde Nissan Sunny die meteen ook zijn grootste concurrent werd. Hatchbacks waren dat toen nog niet, wel klassieke twee- en vierdeursmodellen en een al even compacte break met slechts twee zijdeuren. In 1968 kreeg de brave Corolla wel al het gezelschap van een Sprinter-variant met een wat sportiever ogend coupékoetswerk. Ze moesten het aanvankelijk stellen met een nog geen 1,1 liter grote viercilinder, in 1969 werd de inhoud vergroot tot 1.166 cc.
Sprinter en Trueno als sportievere zustermodellen
De al vrij snel ook in Europa verkochte E10 werd in 1970 vervangen door de E20, een tweede Corolla-generatie met iets meer rondingen in het toch nog altijd eerder brave design. Er was ook opnieuw een sportiever ogende Sprinter en met de Levin en de Trueno kregen beide modellen ook al krachtigere varianten. Voor een kleine Corolla-revolutie met wat grotere en dus ook zwaardere modellen zorgde de derde generatie uit 1974, een qua design echt wel heel bijzonder model was de Liftback… waarvan we jammer genoeg geen foto meer vonden.
Amerikaanse doorbraak
Diverse opwaarderingen leverden na E30 de codenaam E50 en voor de aanvankelijk E40 gedoopte Sprinter E60 op, deze derde Corolla kende omwille van de zowat wereldwijde economische recessie in de jaren 70 dan ook een wat langere carrière. De petroleumcrisis en de stijgende vraag naar compactere en dus zuinigere auto’s zorgde ook in de Verenigde Staten voor de grote Corolla-doorbraak, het maakte er in 1974 al ’s werelds best verkochte auto van.
Degelijk en betrouwbaar
De derde Corolla-generatie bleef tot juli 1981 in productie voor een aantal markten, ook al werd er in 1979 al een E70-opvolger gelanceerd. Die kreeg een heel hoekig en dan ook echt wel braaf koetswerk, het droeg allicht wel bij tot het wat saaie imago dat de auto toen al een beetje had. Gelukkig waren er ook nog hippere coupé- en liftbackvarianten, vooral de eerste werd populair bij Japanse tuners. Maar degelijkheid en betrouwbaarheid voor een publiek van jong tot oud, daar ging het hem echt wel meer dan ooit om. Ook met de dieselmotor die met de E70 voor het eerst werd aangeboden.
Ook voorwielaandrijving
Dat was zeker ook nog het geval voor de E80 van 1983, met voor de verschillende koetswerktypes voor het eerst wel verschillende aandrijvingsconcepten. De sportievere Corolla Levin en Sprinter Trueno behielden nog hun achterwielaandrijving, de bravere varianten werden voortaan via de voorwielen aangedreven.
Eindelijk een hatchback
Evengoed als première was er met de in het eigen Japan FX gedoopte vijfdeurs ook een heuse hatchbackvariant, het soort koetswerk dat de Golf en co toen al een tijdje heel populair hadden gemaakt in Europa. Toenmalig designchef Fumio Agetsuma had er bij het ontwerp niet echt productieplannen voor, maar op aandringen van een Australische marketingdirecteur werd beslist om de auto toch in het aanbod op te nemen.
Geen achterwielaandrijving meer
Die was er natuurlijk ook voor de in 1987 gelanceerde E90-generatie, de eerste Corolla die alleen nog met voor- en voor sommige varianten ook vierwielaandrijving werd gebouwd. De Toyota was toen allang een echte wereldauto en werd in diverse regio’s nog altijd met verschillende koetswerkvormen en evengoed unieke namen aangeboden. Soms zelfs met een andere familienaam, in Noord-Amerika heette hij ook Geo en Chevrolet Prizm en in Australië Holden Nova.
Geen sportief imago
De generaties E100 uit 1991 en E110 uit 1995 zorgden zeker niet voor stijlbreuken inzake design of revoluties inzake technologie, dat was ook nog niet het geval voor de E120 en wat later E130 uit het begin van deze eeuw. De auto’s bleven goed verkopen, maar genoten ondanks succesvolle engagementen in de rallysport met de Celica en nadien ook de Corolla toch niet van hetzelfde sportieve imago als verschillende Europese concurrenten met hun dan ook vaak straffe GTI- en aanverwante varianten.
Liever een Auris?
Precies omdat de naam Corolla onder meer in Europa niet meer echt hip was, besliste Toyota om de hatchbackvarianten vanaf de E140 of dus tiende generatie van 2006 als Auris te lanceren. Ook in het eigen Japan trouwens, daar dan wel als alternatief voor de zijn carrière voortzettende Corolla. Die naam bleef bij ons enkel behouden voor het sowieso nog een pak minder sexy vierdeursmodel. Het was op dat moment misschien wel de juiste marketingbeslissing, ook de opvolger uit 2012 kwam in elk geval nog als Auris op de markt.
Toch weer Corolla
Wellicht groeiden er daarna toch twijfels over het quasi verdwijnen van de Corolla in Europa, want dat werd met de E210 uit 2018 toch weer de naam voor alle hier aangeboden compacte middenklassers. Meer nog, sinds 2020 wordt hij met Cross erbij zelfs gebruikt voor een SUV die ondertussen ook wel een van Toyota’s populairste modellen is geworden. Tussen 2004 en 2009, toen heel wat automobilisten nog voor een monovolume vielen, was er ook een best wel succesvolle Corolla Verso. Om maar te zeggen dat er in autoland quasi zeker nooit nog een naam zal worden bedacht die vaker op een bestelbon zal staan dan Corolla.
