Test Land Rover Defender 110 Octa: goed gek en heel plezant, dat ligt vaak dicht in elkaars buurt

Onder de van de extra voornaam Octa voorziene Defender-variant steekt een V8, dat is op zich geen wereldnieuws. De Land Rover-ingenieurs zorgden echter ook voor een indrukwekkende 635 pk, dat vermogen maakt er dan ook een haast waanzinnig snelle terreinwagen van.

De eerste Defender kende, zij het met natuurlijk regelmatig flinke aanpassingen en dus ook verbeteringen, een uitzonderlijk lange carrière. Hij was bij momenten ook beschikbaar met een V8, maar met het antieke concept en de grote focus op terreinvaardigheden kon die er natuurlijk nooit een sportwagen van maken. De huidige en veel modernere Defender wil dat zeker ook niet zijn, maar met zijn V8 komt hij qua prestaties wel aardig in de buurt. Die motor steekt ook in de voor volgend jaar aangekondigde en als een qua oplage beperkte reeks bedoelde Dakar-variant, alleen al daarom leek een kennismaking met de Octa ons wel interessant.

In volle overgang

In volle transitie naar elektrisch rijden, dat bij Land Rover of toch dochtermerk Range Rover binnenkort eindelijk ook de eerste vruchten zal afwerpen, is dit soort auto best wel een gewaagde zet en volgens donkergroen volk ongetwijfeld zelfs een heuse provocatie. We zullen dan ook maar meteen het normverbruik verklappen, WLTP-gewijs schommelt dat rond de 13 liter per 100 kilometer. Dat komt overeen met een CO2-uitstoot van bijna 300 gram per kilometer, of zelfs meer dan de meeste Ferrari’s. Maar goed, met de natuurlijk ook nogal beperkte afzetmogelijkheden en dito productiecijfers zal de aangerichte ‘schade’ wel niet echt groot worden.

Accelereren als een sportwagen

Nu we die kwestie alvast even hebben aangepakt, kunnen we tot de kern van de zaak komen. Die van de net geen 4,4 liter grote V8 dus, een drukgevoede motor van BMW-origine met zowaar ook mild-hybride assistentie. Hij is dus 635 pk sterk en levert een maximumkoppel van 750 Nm, in de Dynamic Launch-modus wordt dat zelfs eventjes 800 Nm. Op proper asfalt spurt je met de auto desgewenst in slechts 4 seconden van 0 naar 100 km/u, ook dat is natuurlijk een cijfer dat eerder aan een sportwagen dan aan een auto met de looks van een stijlvolle kleerkast doet denken. De topsnelheid bedraagt 250 km/u, op de ruigste terreinbanden zakt ze logischerwijze naar 160 km/u.

Alleen als 110

Nog eens over die kleerkast, het design van de in 2019 gelanceerde Defender is ons natuurlijk al goed bekend. Je kan voor de meeste motoren kiezen tussen een korte 90, een middellange 110 en een lange 130. Voor al die varianten was er al een V8 beschikbaar, 5 liter groot en met afhankelijk van het koetswerk zelfs verschillende vermogens. Hoger dan 525 pk in de 90 ging het aanvankelijk niet, tot dus de komst van die 4.4 van 635 pk in de Octa. Dat werd dan het echte topmodel van de familie, de motor laat zich wel alleen bestellen met het 110-koetswerk.

Als een diamant

De voornaam Octa lijkt op het Griekse woord voor acht, maar staat hier voor de – hou je vast – octaëdrische vorm van een diamant. Dat is het meest kostbare en ook duurste mineraal ter wereld, je vindt er hier en daar op en in de auto ook subtiele visuele verwijzingen naar. Qua sportieve opsmuk hebben ze zich bij Land Rover echter wel ingehouden. Er zijn een aangepast en wat stoerder ogend radiatorrooster, bredere wielkasten met desgewenst Goodyear Duratrac-terreinbanden van 20 duim en achteraan veelbelovende extra uitlaatpijpen, terwijl het koetswerk ook 2,8 centimeter is opgekrikt en de auto evengoed van maar liefst 6,8 centimeter bredere sporen is voorzien.

Vooral voor het terrein

Het ging hem de ontwerpers daarbij in de eerste plaats om de efficiëntie op het terrein. De maximale bodemvrijheid werd tot 32,3 centimeter verhoogd, de afrijhoek nam toe van 40 tot een nog wat straffere 43 graden en je mag je met de auto nu ook tot een meter diep in het water wagen. Het zal ondertussen dus wel al duidelijk zijn dat het extra vermogen en koppel van de motor er niet zozeer is gekomen om de prestaties op een circuit te verbeteren.

Doekje voor het bloeden

De aan een achttrapsautomaat gekoppelde motor werd niet zomaar van BMW overgenomen. Zo zorgden de ingenieurs onder meer voor wat extra koppel bij lage(re) toerentallen. Hij komt ook met 48-volttechnologie en dus mild-hybride assistentie. Dat is dan toch een kleine toegeving of als je wil een doekje voor het bloeden, een volledig elektrische Defender staat hoegenaamd (nog?) niet op de planning.

Fenomenale acceleraties

Zo’n aandrijving zou het gewicht van de chique terreinwagen nog wat verder de hoogte injagen, met de V8 weegt de Octa leeg nu ook al bijna 2,6 ton. Daar merk je op het asfalt verrassend weinig van. De door een zelfs behoorlijk (en soms wat té) sportieve klank onderstreepte acceleraties en hernemingen zijn best wel fenomenaal en zelfs qua rijdynamiek ligt de lat een pak hoger dan de grote afmetingen en dus ook dat gewicht ons vooraf deden vermoeden en… vrezen. Onterecht dus, zo blijkt al snel.

Voorzichtig beginnen

Alhoewel, het duurt wel eventjes voor we echt heel hard met de auto durven gaan. Hij is ook bijna 2 meter hoog en je zit achter het stuur in het luxueuze interieur natuurlijk een flink eind boven het asfalt, dat zorgt bij vlot bochtenwerk toch wel voor een heel ander soort sensaties dan in een lage sportwagen. De ophanging van de Octa werd gelukkig aan het hogere vermogen en dus dat grotere prestatiepotentieel aangepast. De geometrie is zowat helemaal herbekeken, wat de onvermijdelijke impact van het hoge zwaartepunt van de auto ook wel enigszins weet te milderen.

Weinig rolbewegingen

De gevreesde rolbewegingen worden dankzij voortdurend op de wegomstandigheden reagerende 6D-technolgie goed geneutraliseerd en het koetswerk duikt ook opvallend weinig als je de natuurlijk ook krachtigere remmen aanspreekt. Ja, de auto laat zich zelfs vrij sportief bochten in- en uitsturen. Als je het aandurft, kan je hem zo waar al eens over zijn vier wielen laten schuiven. Best wel indrukwekkend allemaal, maar Land Rover wou de focus bij deze heel bijzondere Defender echt wel op de mogelijkheden naast het asfalt leggen. Vandaar ook een extra Octa-rijmodus, die activeer je met een knopje met de vorm van een diamant op het stuurwiel.

Van de weg af…

De koetswerkhoogte wijzigt dan nog niet, maar de schokdempers passen hun werk wel aan de minder perfecte ondergrond aan. Tot 80 procent van de trekkracht gaat via de achterwielen naar het grind en diverse elektronische rijhulpmiddelen tonen zich al wat minder opdringerig. Het is maar een aanloop naar het echte werk, dat mogen we ervaren in het bij liefhebbers en specialisten misschien wel bekende Les Comes in de buurt van Barcelona.  

…en het rallyparcours op

Daar kunnen we eerst enkele rondjes op een soort rallyparcours afleggen. Dat lukt, zodra we ervan overtuigd raken dat de auto het kan, alweer met aanzienlijk hogere snelheden dan de Defender-looks ons vooraf lieten vermoeden. Het komt er gewoon op aan de afmetingen en het gewicht van de auto eventjes te vergeten en hem effectief als een soort rallywagen over het terrein en zelfs door de bochten te sturen. Dat is wat Land Rover er ondertussen trouwens ook mee deed, in januari 2026 verscheen de constructeur met drie qua motor zelfs nauwelijks aangepaste Octa’s aan de start van de beruchte Dakar-rally in Saudi-Arabië. Niet om mee te spelen voor de eindoverwinning, wel om de wereld en dus vooral potentiële klanten te tonen wat de auto allemaal kan. Missie geslaagd, de auto was meteen goed voor de eerste, tweede en vierde plaats in de Stock-klasse.

Ook even de lucht in

Na de rallyproef, met op het einde nog een heuse jump, volgt het echt zware terreinwerk. In Les Comes bevindt zich dan ook een van de strafste pistes die in Europa voor dit soort werk kunnen én mogen worden gebruikt. Land Rover heeft er wat pijltjes richting de allermoeilijkste stukken neergezet, eentje brengt ons zelfs naar een piste die volgens de instructeurs alleen door een Octa kan worden gebruikt. De rest van de hindernissen kunnen ook wel met een ‘gewone’ Defender worden verslonden, zij het dan zeker met een lagere snelheid en ook een pak minder comfort.

Net kinderspel

Daar zit dan ook de grote winst die je met de Octa realiseert. De ophanging is zo waanzinnig efficiënt dat het haast allemaal kinderspel lijkt. De wielen in de juiste positie houden en verstandig met het gas- en het rempedaal omspringen, de rest gaat zowat vanzelf. Ook al omdat je op het scherm op de middenconsole kan volgen wat er net voor, net naast en zelfs deels onder de auto gebeurt. Mits de keuze van de meest geschikte kruipmodi (zand, gras, modder, rotsen…) van het gesofysticeerde Terrain Response-systeem en ook van de juiste en dus instelbare snelheid voor de elektronische afdaalhulp kunnen de auto én zijn bestuurder echt wel wonderen verrichten. Met dank ook aan de heel efficiënte terreinbanden, natuurlijk.

Conclusie

Het meest pijnlijke hoofdstukje van dit verhaal? Je voelt ons allicht al komen, dat wordt de prijs. Terwijl het Defender-gamma nog altijd begint met een op het terrein ook al behoorlijk capabele D200 S met het 90-koetswerk voor 66.940 euro, wordt voor de Octa net iets meer dan 180.000 euro gevraagd. Daar krijg je naast de heel krachtige motor en de indrukwekkende rijeigenschappen op én naast het asfalt natuurlijk ook nog heel wat luxe voor, zij het dat er ter zake wel nog niet even goed wordt gescoord als in de strafste Range Rovers. Deze super-Defender is en blijft dan ook een voor slechts enkele stervelingen bestemd autootje, maar Land Rover maakt er wel duidelijk mee dat het model beslist niet (meer) de softie is waarvoor hij wel eens werd versleten. Misschien was dat zelfs wel het hoofddoel…